Als je een film gaat zien, wil je niet weten hoe deze afloopt. En daarom houden filmmakers hun mond over het einde van hun werk. Zeggen recensenten niets. Zwijgen acteurs. En wordt er in interviews niet naar gevraagd. En dat is jammer, want de slotscène van een film is vaak de meest interessante. De meest heftige. De scène die in je hoofd gaat zitten. Waar je mee gaat slapen en over droomt. En daar krijg je als kijker weinig informatie over in artikelen/interviews over films. Want het publiek wil geen spoilers.
Gisteren zag ik Polisse van Maïwenn, wie ik sowieso een fascinerend figuur vind (lees de Frans Wikipedia pagina over haar en u zult snappen waarom). Nu verdient Polisse sowieso de volle aandacht. Wat een film! Het is een film over de afdeling jeugdzaken op een politiebureau in Noord Parijs. Niet de slachtoffers zijn de hoofdpersonen, maar het politieteam: het zijn mensen van vlees en bloed die proberen met humor en nuchterheid een plek te geven aan de gruwelijke zaken waar zij dagelijks mee te maken krijgen. Daarnaast hebben de agenten de nodige problemen in hun privé-leven, al dan niet veroorzaakt door het werk dat zijn doen. De zaken die je als kijker te zien krijgt zijn bizar (“mijn baby huilt heel de nacht, zijn broer deed dat niet, want ik trok hem elke avond af toen hij zo oud was”) en worden nog realistischer door de documentaire stijl die Maïwenn hanteert.
En alsof dat allemaal niet genoeg is, creëerde Maïwenn een einde waar je u tegen zegt. En dan zit je daar. Op zondagmiddag in de bioscoop, een beetje met een brak hoofd naar de aftiteling te turen. En dan heb je vragen. Wegens de brakheid was mijn eerste vraag: “Zeg Maïwenn, ga je lekker?” Daarna vroeg ik me dingen af als waarom zo hard, haatte je bepaalde personages om dit zo te verzinnen, is dit ook waargebeurd, heb je hiervoor inspiratie gehaald uit de politie ploeg met wie je meeliep tijdens je research. Ik sloeg een beetje aan het Googelen, maar dat leverde alleen andere verwarde geesten op bij wie het einde van de film door het hoofd spookte. Toen herinnerde ik me dat ik nog een Paris Match had liggen, waar een interview met Maïwenn in stond. Woest bladeren, maar niets over dat vermaledijde einde te vinden.
En dus heb ik een plan. Er komt een website, met interviews over slot scènes van films. De site is toegankelijk met een code, die je kunt vinden op je bioscoopkaartje of in het menu van de DVD van de film. Niemand kan dan zeuren over eventuele spoilers en kijkers kunnen disturbing slot scènes een plekje geven. Ja mensen, dit wordt een groot succes. En Maïwenn is als eerste de lul, dat moge duidelijk zijn.
N.B: En dat je dan ‘s avonds langs de politieserie Moordvrouw zapt. Hahaha, komedie!
