Gelukkig was daar vriendin Tien. Op mijn verjaardag, na heel wat pintjes, gooide ik het kermisplan nog maar eens in de groep en Tien was wel te vinden voor wat ritjes in kotsattracties, jongens versieren bij de botsauto’s en een enorme suikerspin eten. Nou zijn er twee categorieën vrienden: vrienden die zeggen dat ze te vinden zin voor ritjes in kotsattracties, jongens versieren bij de botsauto’s en enorme suikerspinnen eten, maar dat dus echt niet gaan doen en vrienden die zeggen dat ze al deze dingen willen doen en dan daadwerkelijk op tweede paasdag voor je deur staan om dat te gaan doen. Tien valt in de tweede categorie.

En zo gingen wij naar de kermis. Eerst in de turbopoliep, alwaar wij een kwartier moesten wachten voordat de kotsmachine eindelijk aanging. Al draaiend zongen wij mee met “Ik heb een toet-toet-toeter op mijn waterscooter” en overlegden wij wat de volgende attractie zou worden. Dat werd uiteindelijk de hel  de Valley of Dance. Het zag er onschuldig uit toen we ernaar keken. Ja, er zaten twee meisjes van dertien te gillen, maar die gillen altijd, dus hoe serieus neem je dat?

Ik zeg het niet graag, maar soms hebben meisjes van dertien gelijk. De attractie – een bank tegen een muur die keihard in de rondte slingert – was vreselijk. Het leek net of we eruit vlogen en ik werd ongekend misselijk. Tien vond het – nadat zij over haar grootste doodsangst heen was – best lachen. Ik wou maar één ding: eruit! Dat kon niet, want uiteraard liet de hilarische eigenaar van het martelwerktuig het ding extra lang aanstaan. Ik dacht dat het nooit zou ophouden.

De rest van de middag heb ik kotsmisselijk op de bank liggen vegeteren (die huge ass suikerspin die we ook nog even verorberden had daar uiteraard niets mee van doen). Ik dacht: dit nooit meer. Maar het kan erger, getuige deze short met helse attracties.

Laatst geziene film (bioscoop): Spring Breakers van Harmony Korine. Ik probeer nog steeds de scène waarin James Franco een pistool pijpt van mijn netvlies te krijgen

Laatst gekochte dvd: This Must Be the Place van Paolo Sorrentino.

Favoriete acteur en actrice: Anthony Hopkins en Helen Mirren. Omdat ze samen de zwakke biopic over Alfred Hitchcock toch nog vermakelijk wisten te maken. Geweldige acteurs. Ik hoop dat ze echt gaan trouwen en baby-acteurtjes krijgen. Oh nee, ze zijn fossielen. 

Favoriete regisseur: Léos Carax. Omdat ik Holy Motors nog een keer zag en het nog briljanter was dan de eerste keer.

Noemenswaardige scène: De scène in Une Femme est une Femme waarin het stel ruzie krijgt en het uitvecht met boektitels. (FIY: het eindigde met een boek die “De Galg” heette)

En Suus, Hitchcock gezien? Ja dus.

Deze maand ga ik nog zien… Boven is het Stil, uiteraard

Verder noemenswaardig nieuws: *tumbleweed*

Ik hoor u denken: ja doei, dat ga ik dus echt niet kijken! Ik hoor u denken: doe maar niet Suus, doe mij maar gewoon lekkere wijven aantrekkelijke dames. Dat mag best, maar bedenk wel dat dit een filmpje met een bijzonder hoofdpersonage is. Een plastic tasje. Een plastic tasje waar u meteen iets voor voelt. Geloof mij maar. Blijf nog even en kijk. Misschien zijn er volgende week dan weer lekkere wijven vrouwen die een visuele traktatie zijn

“Nietes. Ze kennen elkaar niet. Zij vindt zijn theorietjes, over dat het origineel ten opzichte van een kopie niet meer waard is, onzin. Daarom probeert zij dus een huwelijk te kopiëren, om te bewijzen dat hij ongelijk heeft. Hij gaat er in mee, om te bewijzen dat zijn theorie klopt.”

We kwamen er niet uit. Ik wist twee dingen. Deze film blijft fascineren. En als ik later in de veertig ben, wil ik net zo mooi zijn als Juliette Binoche.

Foto afkomstig van Belbios.nl

Het had allemaal erger kunnen zijn. We hadden in Oekraïne kunnen wonen, werkeloos kunnen zijn en verkleed als krokodil een nieuwe supermarkt moeten promoten. Tenminste, dat is het geval in Le Crocodile du Dniepr van Nicolas Engel. Een deprimerende doch bizarre korte film. En je kan zeggen wat je wilt, maar die sneue krokodillen chillen wel met Lou Doillon (actrice/zangeres/lekker wijf/dochter van Jane Birkin/halfzus van Charlotte Gainsbourg), dus zo slecht hebben ze het niet.

Ik ben de laatste tijd behoorlijk geïrriteerd in de bioscoop. Ik weet niet waar het door komt, maar mensen worden steeds vervelender. Misschien zijn het de smartphones die ervoor hebben gezorgd dat we constant bezig moeten zijn en moeten communiceren. Het lijkt alsof mensen het niet meer kunnen: twee uur lang verwijdering van de buitenwereld en je verliezen in een verhaal. Daarom heb ik – ik ben de beroerdste niet-  wat tips opgesteld voor bioscoop bezoek. Doe er uw voordeel mee!

• Als je niet wilt, ga niet.

  Het lijkt net alsof sommige mensen naar de film gaan zodat ze later kunnen opscheppen in hun vriendenkring. Je ziet deze mensen vooral in filmhuizen, bij films die in de pers veel positieve aandacht hebben gehad. Gevolg is dat deze mensen zich kapot vervelen, irritant worden en het bloed onder mijn nagels vandaan halen. Maar gelukkig kunnen deze mensen uiteindelijk tegen hun verantwoorde vrienden zeggen dat ze Amour/Jagten/The Master hebben gezien en daar gaat het allemaal om, of eh…

• Zet je telefoon uit en laat hem verder met rust

  Ik weet het, het is moeilijk. Maar mensen, ALSTUBLIEFT: telefoon uit, in je tas ermee en laat het ding gedurende film met rust. Je kunt wel denken dat anderen er geen last van hebben als jij tijdens een film met je telefoon gaat zitten klooien, maar dat is niet waar: niets is vervelender dan oplichtende telefoons in een bioscoop. Niet meer doen!
  
  

• Vertel niet continu hardop wat er op het scherm gebeurt

  Het lijkt iets van de afgelopen jaren te zijn: mensen die luid en duidelijk roepen wat er in de film aan de hand is. Ik heb geen idee waar dit vandaan komt, maar vervelend is het wel. ‘Oh, haar fiets is weg.’ ‘De hond is ook dood.’ ‘Hé, ze bloedt heel erg.’ Ik zie dezelfde film als jullie, dit hoeft niet mensen.

• Hou sowieso je mond

  Heeft dit nog enige uitleg nodig? Ga naar het café als je wilt praten, maar laat mij met rust. Dit geldt ook voor de aftiteling en 2 seconden erna: meteen de hele film analyseren/je mening geven verpest de fijne bubble waar je in kan zitten als je een film in de bioscoop ziet. Zo zat ik tijdens de film Coco Avant Chanel naast twee vrouwen die zodra de aftiteling begon hun analyse inzetten: ‘Ja, dat je als vrouw in die tijd zo geëmancipeerd was en invloed uitoefende, ongelooflijk! Wat een geweldige film!’ Dat laatste klopte overigens niet, maar dat is niet mijn punt. Gun andere mensen even wat rust en bewaar je analyses tot de nazit.

Ik hoop dat jullie mij niet streng en arrogant vinden. Veel plezier in de bioscoop!

Er is van alles mis met mij, maar op film gebied ben ik kern gezond. Het kijken van Intensive Care had te maken met de Slechte Filmavond. Het is een traditie. Miranda en ik zijn de deelnemers, de avond wordt onregelmatig gehouden en er is altijd drank in het spel. De avond is overigens ontstaan omdat wij intens nieuwsgierig waren naar de slechtheid van De Hel van ’63. Sindsdien kijken wij slechte films. Hele slechte films. Inmiddels zijn we bijna vier jaar verder en hebben we al behoorlijk wat pulp gezien. Hieronder onze hoogtepunten of, zo u wilt, dieptepunten:

3. Piranha 3D

De titel suggereert het al: dit is niet best. In een badplaats waar jongeren (lees: meisjes met grote tieten, hitsige jongens) springbreak vieren ontsnappen een stel bloeddorstige piranha’s. Wat volgt is: bloed, bloed, doden en nog eens bloed. Hoogtepunt, of, zo u wilt, dieptepunt: een afgebeten piemel die vrolijk in de zee rond zwemt. Ik zag net trouwens dat er werk aan de winkel is: er bestaat namelijk ook een Piranha 3DD!

2. Iron Sky

Ja, dit was me wat. Nazi’s op de maan. Nee, dat is geen grapje. Nadat de nazi’s zijn verslagen, vertrokken zij naar de maan om daar een nederzetting te starten. Op een gegeven moment worden ze ontdekt door twee astronauten, waarvan de een (de blanke) wordt vermoord en de ander (de zwarte) wordt veralbiniseerd. Ja, hij wordt wit gespoten. En dan komt de dag dat de nazi’s terugkeren naar de aarde. Och jongens, dit was echt dikke pret. Ik denk dat we in de Historie der Slechte Filmavond nog nooit zo vaak de slappe lach hebben gehad. Wat was dit leuk. Het albiniseren was natuurlijk hilarisch, maar ook de aarde-invasie was te gek.

1. Nude Nuns with Big Guns

Alleen om de titel al. Wie verzint dit? Coke smokkelende, schietende nonnen. Uit wraak natuurlijk, want ze zijn ooit allemaal massaal verkracht. Er zat volgens mij ook nog lesbische seks in, maar dat weet ik niet meer. We waren namelijk weer druk bezig met keihard lachen. Of die regisseur is knettergek of hij is genie, want zoiets verzin je toch niet? Overigens werden we na een tijdje wel blasé. “Hé, weer tieten. Is er nog chips Miranda?” “Goh, alweer een verkrachting. Nog wat wijn Suus?” Verder is dit gewoon een fijne tieten, schieten en bandieten film. Zwaar onderschat. Overigens is hier een hilarische review te zien.

Overigens is het onze droom om een filmfestival te beginnen met alle Slechte Filmavond titels. Tot nu toe hebben we echter al grote moeite om andere mensen toe te laten tot ons selecte clubje, dus of dat ooit gaat gebeuren…

Omdat het begin altijd moeilijk is, beginnen we simpel. Het filmpje duurt maar een minuut, er zit een mooie vrouw in en het thema is tietjes. Wat wil je nog meer?

Laatst geziene film (bioscoop): Broken van Rufus Norris

Laatst gekochte dvd: To Rome with Love van Woody Allen. (Ja hoor, daar is ‘ie weer!)

Favoriete acteur: Philip Seymour Hoffman. Hij is bizar goed als sekteleider in The Master. Zo goed dat ik me bijna bij de sekte wou aansluiten, al bestond de sekte in kwestie helemaal niet. Besides, Philip Seymour Hoffman is gewoon cool. Zoals Danny Leigh van BBC Film ooit zei: “Who doesn’t love Philip Seymour Hoffman? Let’s invite that person to the studio and humiliate him!” (En als ik ooit een zoon krijg noem ik hem Seymour, want die naam is ook gewoon de bom)

Favoriete actrice: Judi Dench. Ze was behoorlijk cool als M in Skyfall en is met haar 78 jaar nog een behoorlijk straffe madam. Hier is overigens te lezen hoe M zomaar eens de moeder van James Bond zou kunnen zijn.

Favoriete regisseur: P.T. Andersson. The Master. Duh.

Noemenswaardige scène: Die smerige seksscène in A Hole in My Heart waarin een man uiteindelijk afwasmiddel in de mond van een vrouw spuit. Ik vind nog maar weinig smerig, dus als ik iets niet meer van mijn netvlies krijg heb je het goed gedaan als regisseur.

En Suus, The Master gezien? Mais oui, bien sûr.

Deze maand ga ik nog zien… Hitchcock, samen met mijn filmanalyse werkgroep plus docent. Na het zien van de film gaan we het kapot analyseren/bier drinken/combinatie van beide waarvan ik niet weet welke van de twee elementen gaat overheersen.

Verder noemenswaardig nieuws: Ik ben mijn onderzoek m.b.t. de heer W. Allen een beetje zat, maar misschien komt dat omdat ik er al twee dagen non-stop aan werk. Komt goed Woody, I love you.

Philip Seymour Hoffman als sekteleider Lancaster Dodd in The Master. (Foto: The Guardian