Arbus versus Kubrick

In juni bezocht de Diane Arbus tentoonstelling in het Martin Gropius Bau in Berlijn. Ooit stond ik drie uur (ja, noem me een gek) lang in de rij voor dat gebouw voor de expositie van tientallen Frida Kahlo schilderijen, maar dat terzijde. Nee, helemaal niet terzijde, want dit hangt met elkaar samen: de beide tentoonstellingen vertegenwoordigen de beste ervaring op het gebied van beeldende kunst (daar reken ik fotografie ook maar even onder, voor het gemak). Kunst van sterke vrouwen die afweken van de norm. Rare vrouwen. Tragische vrouwen die te vroeg stierven.

En gelukkig is de Arbus expositie nu in het Foam in Amsterdam. Als je niet gaat, ben je gek. Simpel. Arbus maakte dus foto’s van gekken, nudisten, gehandicapten, “freaks”. Doordat foto’s van gewone gezinnen tussen de foto’s van de outcasts hangen, ga je denken: wat is gewoon?

Net als tweelingen. Heel gewoon, maar op een bepaalde manier behoorlijk freaky. Zie deze foto van Arbus uit 1967:

En goh, in welke beroemde film zat nou ook een freaky tweeling?

Juist, in The Shining uit 1980. Zou de foto van Arbus als inspiratie hebben gediend? Ik hoop het zo…

Voor ieder een vampier

Jarenlang gepest en getreiterd en dan op je twintigste zelfmoord plegen. Ik had die jongen iemand gegund. Iemand die voor hem opkwam. De pesters afschrikt. Ze wegjaagt. De tanden erin zet. Letterlijk. Of figuurlijk. Een Eli.

Eli (Lina Leandersson) is het meisje die de gepeste Oskar (Kare Hedebrant) helpt in de meesterlijke film Let the Right One In. Minor detail: ze is een vampier. Een prachtige film over liefde tussen twee ongewone kinderen. Wat had ik die jongen uit Twente een vampier als Eli gegund, dan was zijn film vast beter afgelopen

 

Tip: De nobelprijswinnaar

Een filmtip. Gratis en voor niets, want ik ben de beroerdste niet.

De Nobelprijswinnaar van Timo Veltkamp, een knappe Nederlandse filmhuis film. Over talent, bedrog, onverwachte vriendschappen en de vreemde wending die het leven soms neemt. Droge dialogen, tragikomische situaties en soms vervreemdend spel. De film is volledig in zwart wit. De functie daarvan is mij onduidelijk, maar het is weer eens wat anders in Nederland Filmland. Dat laatste geldt overigens voor de hele film.

De film is nu op dvd verkrijgbaar en on demand te zien op Ximon. Overigens las ik dat Timo Veltkamp zijn geld verdient als postbode. Ik hoop dat hier snel een einde aan komt en dat hij fulltime films kan gaan maken. (Tenzij hij het zelf fijn vindt om postbode te zijn natuurlijk. Dan gun ik hem al het postbodegeluk van de wereld)

(Tragikomisch feitje: Bijna twee jaar geleden had ik een kaartje voor deze film gekocht op het Nederlands Film Festival, maar dit warhoofd fietste naar de verkeerde bioscoop en miste op die manier de film)

T-shirt

Het Bowie t-shirt wat ik op de foto hier rechts draag is populair. Onder vrienden, collega’s, Twitter volgers en mijn moeder. En onder onbekenden, bleek vandaag toen een meisje op het station mij aansprak: ‘Wat een gaaf t-shirt. Waar heb je het gekocht?’ ‘Spanje,’ antwoordde ik naar waarheid. Het meisje keek sip en vroeg hoopvol: ‘Wil je er vanaf?’ Een onbekende met humor. Natuurlijk wil ik niet van mijn Bowieshirt af. Jamais!

Wel zag ik een mooie filmscène voor me. Ik zeg ja en we moeten ter plekke van shirt wisselen. Net als in Die Bleierne Zeit van Margarethe von Trotta. De film draait om twee zussen, waarvan de een journalist is en de andere politiek activiste, uiteindelijk terroriste. Het personage van de terroriste toont vele gelijkenissen met Rote Armee Fraktion lid Gudrun Ensslin, maar waarschijnlijk lag de kwestie RAF in het Duitsland van 1981 nog te gevoelig om alles met naam en toenaam te noemen. Of Von Trotta gunde zichzelf de dichterlijke vrijheid, dat kan uiteraard ook.

Anyway. Die Bleierne Zeit richt zich vooral op de zus van “Ensslin”: wat doe je als je zus steeds extremer gaat denken, in de gevangenis belandt en (naar mijn bescheiden mening) hopeloos irritant doet? Denk je dan nog aan jezelf? Hoe vindt je de balans tussen je eigen leven en zorgen om je zus? Hoe sta je in relatie tot anderen als je zus continu in het nieuws is om haar daden? Interessante vragen, die een interessante en mooie film opleveren.

Oké Suus, to the point: op een zeker moment in de film is Normale Zus bij Terrorist Zus op bezoek in de gevangenis. Wanneer de zussen elkaar bij het afscheid omhelzen, zegt Terrorist Zus: “Geef me jouw trui.” Snel wisselen ze om. Een prachtig liefdevol moment.

Het truiwisselmoment is tussen 0.53 en 0.54 te zien. Als je tijd overhebt en je Duits is in orde: kijk die film.