Bertolucci en het meisje

Ik las het op Facebook. Regisseur Bernardo Bertolucci zou bij Nova College Tour komen. Ik meldde me maar aan. Het zou vast vol zitten. Bij aanmelding moest je wel een “question for mister Bertolucci” invullen. Ik wauwelde iets over het thema incest in Bertolucci’s werk. Ik zou toch geen vraag mogen stellen, bedacht ik. Na aanmelding viel alle stroom in mijn huis uit. (Dat heeft er niets mee te maken, maar ik vond het vrij episch)

Het was zondag. Ik was uitgenodigd voor de opnames, ik had gefeest op het filmfestival, ik zag er niet uit. Ik ging 500 keer naar het toilet en checkte honderd keer mijn gezicht in de spiegel: geen redden meer aan. Eenmaal in de zaal positioneerde ik mij zo ver mogelijk van de camera’s. Ik zou  kunnen genieten van verhalen van Bertolucci en niet in beeld komen. Ha! Ik zat nog met één ding: de vraag. Moest ik nou een vraag stellen?

Enfin, het programma begon. Presentator Twan Huys kondigde aan dat de opnames minder lang zouden duren dan normaal (‘normaal nemen we drie uur op’) vanwege de gezondheid van meneer Bertolucci. Bertolucci kwam binnenrijden met zijn rolstoel. Die stoel was tevens zijn praatstoel. Hij hield niet op en al gauw werd het duidelijk dat we makkelijk aan die drie uur opname tijd zouden komen. Het duurde een tijdje voor studenten überhaupt vragen konden stellen. Een jongen stelde een vraag. En een andere jongen. En een andere jongen. De woorden die Twan Huys aan het begin van de opnames sprak maalden door mijn hoofd: ‘We hebben altijd te weinig vrouwen die vragen stellen in het programma, dus dames, stel vragen.’ Mijn eigen vraag maalde door mijn hoofd. En het hele idee dat Bertolucci daar zat.

En toen….trad ik buiten mezelf. Ik stond op, wachtte tot een microfoon mijn kant op kwam en stelde mijn vraag. Want wat was precies zijn fascinatie met incest? Ik kreeg een antwoord van een kwartier. Over Freud. Over fantasieën. Over een New Yorkse criticus die na het zien van La Luna schreef: “Oedipus, Schmoedipus, as long as you love your mother.” Hij had het over een boek van Jean Cocteau dat hem inspireerde bij het maken van The Dreamers. Hij kon niet op de naam komen. ‘Do you mean Les Enfants Terribles,” zei ik. Bertolucci glimlachte tevreden naar mij en knikte. Ik had oogcontact met de meester.

Ik zit vast niet in de uitzending, dacht ik. Maar ja, te weinig vrouwen op televisie. Dus wel. Ik hoorde het van mensen. Ik keek niet en dronk zoveel mogelijk bier tijdens de laatste dagen van het filmfestival. Pas drie dagen later keek ik. Jezus, wat ben ik dik op tv. Gelukkig had ik enorme oorbellen in als bliksemafleider. En waarom beweeg ik mijn handen zo? Bah, walgelijk. En het halve antwoord is er uiteraard uitgeknipt, want dat is televisie. Gelukkig klinkt mijn Engels best oké. En nom de dieu, ik heb een vraag gesteld aan Bertolucci. (En ik stond ook nog, hetzij zonder naam en toenaam, in NRC. De televisierecensent van NRC, Hans Beerekamp, was zo attent dat even te melden via Twitter)

Afbeelding afkomstig van Nederland2.nl

Het lukte me niet om de video van College Tour in te voegen. Hij is hier te bekijken, mijn bijdrage zit rond de 19 minuten. De uitzending is alleen te bekijken tussen tien uur ‘s avonds en zes uur ‘s ochtends. Vanwege expliciet materiaal. Nee, ik heb die arme man niet besprongen.

Een naam met een apostrof

Vier jaar geleden, toen ik in het huis kwam wonen waar ik nu woon, hadden mijn huisgenoten (en Kostganger, Huisvriend en ex-huisgenoot K. deden ook mee) en ik een ritueel. Het ritueel vond plaats op maandagavond. Nou ja, het begon eind van de middag. Dan gingen we aan het bier. Vervolgens gingen twee van ons, meestal Kostganger en ik, naar de snackbar in de straat, door ons De Patatmannen genoemd. We aten patat, dronken meer bier en om 20.30 was het dan ein-de-lijk tijd: America’s Next Top Model begon! Dan gingen we vaak ook maar aan de chips met dipsaus, laatstgenoemde meesterlijk gefabriceerd door huisgenoot.

Daar moest ik aan denken toen ik net op IMDB zag dat actrice/commediëne Mo’nique vandaag jarig is. De ANTM pret werd namelijk versterkt als een kandidate ‘een naam met een apostrof’ had. Dat was dan vaak een Afro-Amerikaans ghettomeisje ‘met een verhaal’. Sh’niq’a heette ze dan. Vooral Huisvriend hield van de namen met apostrof. Als er een nieuwe ANTM begon, vroeg ze altijd: zit er een meisje met apostrof in? Enfin, hieronder Mo’nique in haar huiveringwekkende rol van Mary in de film Precious.

Jeroen

“Ne me quitte pas,” twitterde ik maar. Ja, wat moet je anders? Ik kreeg een smsje van vriendin Miranda, mijn hotline als het gaat om film nieuws. “En toen was Jeroen Willems dood,” stond er in het smsje. Ik begon te googlen, televisie te kijken: en ja hoor, het was waar. En vandaag is het nog steeds waar. Niemand is opgestaan om te roepen: ‘haha, grapje!’

Jeroen Willems. De afgelopen jaren ben ik hem steeds meer gaan waarderen. Zijn prachtige rollen in Stellenbosch, Majesteit en Lena staan mij het meeste bij. Nooit heb ik hem op het toneel mogen aanschouwen. Zijn Brel vertolking op het afgelopen Nederlands Film Festival heb ik gemist. En nu kan het niet meer. Nooit meer. Zo verdrietig.

Toen ik gisteren het bericht van Miranda kreeg, dacht ik meteen aan het moment dat ik Jeroen Willems voor het eerst ‘in het echt’ zag. Het was op het Gala van de Nederlandse Film in 2007. Ik kwam binnen en het eerste wat ik zag was Jeroen Willems en Monique van de Ven. Dansend. Jeroen leidde. Monique volgde. Beide met een glimlach.

 

Jeroen Willems, afgelopen september
op het Nederlands Film Festival, waar
hij Gast van het Jaar was. Foto door
mij gemaakt.

Tilda

Het is veel te laat. Ik ben net klaar met mijn aandeel in de tweede groepsopdracht over de uitermate interessante film We Need To Talk About Kevin, een film die ik al sinds haar release een warm hart toedraag. Het is voor het vak Filmanalyse, een fantastisch vak waarbij je lekker op elk detail van een film mag gaan zitten mieren neuken. Ons vorige slachtoffer was Atonement, een film waar ik vanaf moment één niets mee had, waardoor het extreem moeilijk was om goed te analyseren. Des te blijer ben ik dus met We Need To Talk About Kevin, al wil ik nooit meer kinderen door deze angstaanjagende karakterschets/thriller.

Enfin, to the point Suus, want je moet gaan slapen. Tilda Swinton dus. Volkomen onterecht dat zij geen Golden Globe won voor deze taboe doorbrekende rol. En wat een volkomen fascinerend hoofd heeft die vrouw toch. Dat wist ik al, maar doordat we nogal wat screenshots te zien krijgen bij Filmanalyse, wordt het me steeds meer duidelijk. Ik besloot de proef op de som te nemen en de naam van de actrice in te voeren bij Google Afbeeldingen. De brei aan beelden die je te zien krijgt: uitermate boeiend. En als u tijd heeft: bekijk deze pagina, vol indrukwekkende foto’s van deze meesterlijke actrice.

 

NB: U doet er goed aan hier te klikken, dan ziet u
de foto in het groot en snapt u mijn punt
waarschijnlijk beter.

Het ergste kledingstuk

Lars von Trier, mijn grote idool, is van een voetstuk gevallen. Misogynie, oké. Zieke geest, soit. Hij snapt Hitler, geen probleem. Hij is een aandachtsziek: je m’en fous. Hij doet namelijk ergere dingen. En dat is niet het ophangen van Björk in Dancer in the Dark (sterker nog, ik ken mensen – collega M. bijvoorbeeld- die dat geen probleem zouden vinden). Dat is ook niet het aan de ketting leggen van Nicole Kidman in Dogville.

Maar nee: Hij gaf Charlotte Gainsbourg een RUITJESBLOUSE aan in Antichrist. En ja dat is erger dan die nare seksscènes, de genitale verminking en het herhaaldelijk rammen van haar hoofd op de toiletpot. Tsk, een ruitjesblouse. Dat doe je toch niet, zo’n fashion statement uit het jaar nul. Foei Lars.

N.B: Ja, ik heb Antichrist al honderd keer gezien. En nee, het was me tot nu toe nooit opgevallen.

Michiel Romeyn

Dit weekend een leuk interview in Volkskrant Magazine met acteur Michiel Romeyn. Op de laatste bladzijde in de rubriek Achttien, want het grote interview was een nogal deprimerend gesprek met Carice van Houten. Daar hoor je mij niet over, deprimerende gesprekken zijn ook nodig.

Enfin, Michiel Romeyn. Een fijn interview over hoe hij als 18-jarige was: The Clash luisterend en vrouwen eng vindend. En over hoe hij nu is: kritisch, kunstenaar en Partij voor de Dieren-stemmer (“Wah ja jong, dat kan den besten overkomen,” zou Kabouter Wesley zeggen).

Ik heb zelf een leuke herinnering aan Romeyn. Donderdagochtend, Nederlands Film Festival, laatste dag. Het was vroeg, want ik was de avond ervoor weer eens doorgezakt in het Festivalpaviljoen en in het festival café. Ik werkte met een brak hoofd bij een schoolvoorstelling, which means: 150 enthousiast gillende, stampende kinderen die naar Mijn Opa de Bankrover kwamen kijken. Michiel Romeyn speelt de opa in deze film en zou na de film vragen van de woeste kindermenigte komen beantwoorden.

Romeyn kwam, gelijk had hij, pas na de film. Gebogen sjokte hij de trap van de Rembrandt bioscoop op. De kinderen waren, mede door de opzwepende woorden van de presentator, volledig over hun toeren. Schreeuwen, stampen, joelen: tot in Overvecht was het te horen. “Is dit allemaal voor mij?” bromde Romeyn richting de deur, waar ik op wacht stond. “Ja, ze zijn door het dollen heen,” antwoordde ik. “Nou,” mompelde Romeyn en liet zich door de presentator de zaal in leiden.

Toen de kinderen vragen mochten stellen, veranderde Romeyns toon niet. Het kon de kinderen niet schelen. Daar stond De Meneer uit de film! “Bent u in het echt ook opa?” vroeg een schattig meisje met vlechten. “Neen”, bromde Romeyn. “Bent u in het echt ook bankrover?” vroeg een jongetje. “Ja,” antwoordde Romeyn laconiek.

Wat een juweel.

James Bonk

De nieuwe James Bond is uit. Skyfall, schijnt het ding te heten. Heel mijn Twitter timeline loopt over van de geile filmmensen die naar de bioscoop stuiteren en daar vervolgens van hun bioscoopstoel glijden. Het schijnt nogal wat te zijn.

Ik houd niet zo van actie films. Mijn hersenen zijn er te langzaam voor. In actie films rennen mensen vaak door de straten van grootstedelijk gebied. Voordat ik erachter ben waarom ze rennen, rennen ze alweer voor het volgende. En er zitten altijd veel mensen in actie films. Mannen. Mannen in pakken. Ik heb niets tegen mannen. Wel iets tegen mannen in pakken in actie films. Ze lijken zo op elkaar. En dan vergeet ik wie welk motief heeft en dan is de lol er snel af. Ik heb ooit The Dark Knight gekeken met een vriend van mij. Ik stelde zoveel “waarom rennen ze” en ‘wie is dit” vragen dat de vriend in kwestie een aantal keer de film op pauze heeft gezet om uit te leggen wat er gebeurde en waarom. En toen ik met vriendin I. naar Inception ging, moest zij mij -tot ergernis van de mensen naast ons- telkens influisteren in welke laag droom we nu weer zaten.

Die Suus gaat niet naar James Bond, zou u kunnen zeggen. Dat is zo. Maar er is een punt van twijfel. Er is namelijk een element in de film waardoor ik van mijn bioscoopstoel zou kunnen glijden. Het is niet Judi Dench. Het is ook niet het feit dat het geregisseerd is door American Beauty regisseur Sam Mendes. Nee, het is de Spanjaard. De Spanjaard die er voor zorgde dat ik naar Valencia op vakantie ging omdat ik ook zo’n Spanjaard aan de spreekwoordelijke haak wou slaan. De Spanjaard heet Javier Bardem. En op hem ben ik dus verliefd.

Ik zag hem in de trailer van Skyfall toen ik per ongeluk in een multiplex zat omdat ik per ongeluk naar The Dark Knight Rises ging. Ik voel dat u benieuwd bent naar een verklaring. Die volgt nog. Waar het om gaat: ik viel bij de trailers al in slaap, totdat Bardem in beeld kwam. Als schurk, uiteraard. Met Geert Wilders haar. En zelfs dan is hij nog onweerstaanbaar. Ik dacht maar één ding: moet ik nu naar James Bond? Ik heb nog nooit een James Bond film gezien, maar nu…. Dit bleef ik heel de avond denken. Ja, ook toen de hoofdfilm begon. Want die vond ik saai. Ik voel dat u weer benieuwd bent naar een verklaring. Die volgt nog. Ja echt.

Na die avond vergat ik het Bond-Bardem dilemma en ging ik fijn naar huis om moeilijke Franse films over incest te kijken. Maar nu heel Twitter uiteen barst van de hyperactieve filmnerds, twijfel ik. Moet ik – de grootste loser op het gebied van actie films – naar James Bond? Of moet ik wachten op de dvd zodat mensen mij kunnen vertellen wie wie is, wie wat doet en waarom diegene dat doet? Zegt u het maar.

Schokkend hoe Javier Bardem hier op Wilders lijkt en
alsnog mad aantrekkelijk is. Foto: Buzzintown.com.

 

Werkverschaffing

Dit beeld kwam dinsdag tot mij via Twitter. Ik moest er een beetje om huilen. Waarom houdt Nicole Kidman zich zo wanhopig vast aan haar jeugd? Als ze een middelmatige actrice was geweest had ik gezegd: doe je best. Maar iemand met het talent van Kidman: waarom toch?! Meryl Streep doet dit toch ook niet? Of Julianne Moore? Het moet natuurlijk wel gezegd worden dat het best sympathiek is. Zo verschaft ze beeld redacteuren nog wat werk, want dit lijkt mij een behoorlijke photoshop klus.

Omdat ik wel een groot fan ben van Nicole Kidman, hier de trailer van één van mijn favorieten: Margot at the Wedding  van Noah Baumbach. Waarin Kidman er voor haar doen best naturel uitziet en op prettige wijze een zuur personage neerzet.

N.B: De thumbnail van Margot at the Wedding verwijst naar een grappig en sterk geschreven review op Salon.com. De uitnodigende eerste regel luidt als volgt: “It’s painful to watch a movie with characters that leave you cold — but not as painful as seeing what’s happened to Nicole Kidman’s face.“

Deb

Als je, zoals ik, Media & Cultuur studeert, mag je heel wat leuke dingen. Nou ja, eigenlijk moet je die dingen doen, maar omdat ze leuk zijn valt dat wat mij betreft onder het kopje mogen. Een van die leuke dingen: Videodrome kijken. Iets wat ik niet zo snel zelf zou uitkiezen edoch een plezante ervaring.

Daar zijn twee redenen voor. Ten eerste: het is een buitengewoon smerige film vol open wonden, vlees en ranzige details.Want waar denk je aan als je dit ziet? Juist, ik bedoel maar.

Ten tweede was daar Deborah Harry. En ik ben een Deborah Harry groupie. Ik heb namelijk een Blondie mok. En een Blondie t-shirt. En een Blondie tas. En een tatoeage op mijn rug (dit is uiteraard een grapje. Ja heus.).  Maar in Videodrome is Debbie Harry dus The Queen of Cool, want ze is een mad sexy brunette die van torture porn houdt en wel in is voor wat masochisme. Als ik een man was, zou ik het wel weten. Ja heus.

Sjarlut

Afgelopen zondag stond mijn favoriete actrice/favoriete mens in Paradiso. Want mijn favoriete actrice/favoriete mens is ook zangeres. Net als haar ouwe lui, die ook graag in een filmpje speelden/zongen. Ik heb het natuurlijk over Charlotte Gainsbourg. Het acteren gaat Charlotte over het algemeen beter af dan (live) zingen, maar omdat ze iconisch is moest ik haar zien. En natuurlijk omdat ik puberaal geobsedeerd ben.

Volgens deskundigen (lees mensen die verstand hebben van muziek) was het niet goed: mevrouw zong niet echt toonvast en de band scheen nogal knudde te zijn. Ik heb geen verstand van muziek, dus ik had het reuze naar mijn zin. Mijn gedachten bewegend van ‘tering jantje daar staat de dochter van de mensen die Je t’aime moi non plus maakten’ naar ‘daar staat degene die zo lekker in de weer was met een schaar in Antichrist‘ tot ‘Suus hou op met dat associëren en geniet van het moment’.

En omdat ik wel verstand van film heb, heb ik toch nog wat zinnigs te zeggen over het optreden. Charlotte had allerlei leuke voorwerpen (hetzij uit de speelgoedkist van haar kinderen, hetzij uit de seksshop) meegenomen waarmee ze  muziek ging maken. Een van die dingen had een dildovorm. En daar ging mevrouw mee staan schudden. En omdat ik Antichrist al vaak (lees drie miljoen keer) gezien heb dacht ik meteen aan het moment dat Charlotte Willem Dafoe aftrekt in het boshutje. Daar sta je dan, op zondagavond in Paradiso met je beeld geletterdheid. Sorry Charlotte, sorry.

Mooiste moment van de avond was trouwens de Ashes to Ashes cover. Held doet held, fantastic orgastic.