Wat bedoel je?

“Ze zijn al eerder getrouwd geweest. Dat zie je aan hoe ze met elkaar omgaan. Ze zijn op een pijnlijke manier uit elkaar te gaan en daarom deden ze alsof ze elkaar niet kenden.”

“Nietes. Ze kennen elkaar niet. Zij vindt zijn theorietjes, over dat het origineel ten opzichte van een kopie niet meer waard is, onzin. Daarom probeert zij dus een huwelijk te kopiëren, om te bewijzen dat hij ongelijk heeft. Hij gaat er in mee, om te bewijzen dat zijn theorie klopt.”

We kwamen er niet uit. Ik wist twee dingen. Deze film blijft fascineren. En als ik later in de veertig ben, wil ik net zo mooi zijn als Juliette Binoche.

Foto afkomstig van Belbios.nl

Ik ben om

Ik ben om. Gainsbourg, Vie Heroïque is een geniale film.

Gainsbourg, Vie Heroïque gaat over mijn grote held Serge Gainsbourg. Buiten Frankrijk is hij vooral bekend van Je T’Aime….Moi Non Plus, geschreven voor Brigitte Bardot, gezongen met Jane Birkin. Bardots echtgenoot vond het namelijk niet zo’n fijn idee dat zijn ega met een andere man een sekslied ging opnemen. Binnen Frankrijk is Serge Gainsbourg een fenomeen waar Lady Gaga u tegen zegt en staat hij bekend om zijn briljante teksten.

Toen de film in 2010 uitkwam, wou ik hem niet zien. Ik was toen niet eens zo’n grote Gainsbourg fan, maar ik was bang dat het iets verschrikkelijks zou zijn waarin vrouwen, seks en drank de boventoon zouden voeren. Een beetje zoals La Vie en Rose, de film over het leven van chansonnière Edith Piaf waarin Marion Cotillard zich als vlag dapper staande houdt op een hevig schommelende modderschuit. Dus nee, Gainsbourg, Vie Heroïque  werd het niet voor mij. Een jaar later toch maar wel, want mijn nieuwsgierigheid won. En het was eigenlijk best cool!

Gisteren, twee jaar nadat ik de film voor het laatst had gezien, keek ik weer. En ik kan met trots melden dat ik deze biopic nu tot mijn favorieten reken. Het geweldige aan deze film is dat er aandacht is voor hoe briljant Gainsbourg was op artistiek gebied. Dit gebeurt door middel van La Gueule, een pop die de artistieke kant van de artiest verbeeld. La Gueule zet de mens Gainsbourg aan om dingen te bedenken, buiten zichzelf te treden, dingen te doen die hij eigenlijk niet durft. Natuurlijk gaat het wel eens over vrouwen, seks en drank. Je kan geen film maken over Serge Gainsbourg en het niet over vrouwen, seks en drank hebben. Het was een van zijn drijfveren. Het voert echter niet de boventoon en dat is ontzettend fijn.

Regisseur Joann Sfar vertelt in een interview dat Charlotte Gainsbourg tegen hem zei: ‘Zorg dat het een liefdesbrief van de ene artiest aan de andere artiest wordt.’ En dat is het, een liefdesbrief. Sfar vroeg Charlotte Gainsbourg trouwens om haar vader te spelen. En ze zei ja! Ze hield het echter maar zes maanden vol: te emotioneel. Logisch natuurlijk, maar ook zo jammer, want het zou een van de meest fascinerende dingen ooit zijn geweest qua casting en intertekstualiteit. We zullen het nooit weten.

Zodoende werd acteur Eric Elmosnino gevraagd, die alleen al qua uiterlijk extreem veel op Gainsbourg lijkt. Als ik hem ooit op straat zou zien zou ik me drie slagen in de rondte schrikken. Mijn held! Hij leeft! Daarna zou ik hem toch maar achterna rennen en met hem trouwen. Zodat ik heel mijn leven lang een Serge Gainsbourg heb. En die La Gueule pop wil ik ook hebben.

Afbeelding: la-pellicule-brule.com.

Varda frustratie

Let op, dit is een slachtoffer logje. Als u alleen winnaars blieft, adviseer ik u uw vertier ergens anders te zoeken.

Ik ben geen Française, hoe hard ik mijn best ook doe. Ik draag een alpinopet, als ik rook rook ik om esthetische redenen een Vogue sigaret en roep graag dingen in het Frans (“Non, c’est incroyable!” en “Ta guelle! zijn mijn favorieten).

Ik ben geen Française. Om toch nog wat connectie te voelen met het land waar ik vandaan had moeten komen, like ik allemaal Franse pagina’s op Facebook. Vooral film gerelateerd natuurlijk. En zo wordt ik op de hoogte gehouden van wat er in Cinéma Pagode en de MK2 Bibliothèque draait. Ik heb er niets aan natuurlijk. Sterker nog: het is ontzettend frustrerend. Vooral in het geval van de Agnès Varda pagina.

Agnès Varda was een van de weinige – ik denk eigenlijk de enige, maar dat weet ik niet zeker – vrouwelijke regisseurs binnen de Nouvelle Vague beweging. Twee jaar geleden bemachtigde ik per ongeluk haar autobiografische documentaire Les Plages d’Agnès, waarin Varda aan de hand van haar favoriete stranden haar levensverhaal vertelt. God, wat was het mooi. En wat een straffe madam! En wat een geweldig aantal filmfragmenten zaten erin verwerkt. Toen kwam het vervelende: ik wou natuurlijk al die films die in die documentaire zaten verwerkt zien. Toen werd het nog vervelender: nul films van Varda verkrijgbaar in Nederland! Helemaal niets!

Inmiddels zijn we twee jaar verder. Er zijn inmiddels twee Varda films uit in Nederland (twee! ja hoor, toe maar!): Sans Toit Ni Loi (1985) en Les Glaneurs et la Glaneuse (2000). Die ga ik maar eens bestellen. Maar goed, dan zijn er nog tientallen films over. Waaronder een prachtige semi-documentaire over Jane Birkin, die ik verder alleen Duits nagesynchroniseerd kon vinden (Birkin: “Ich liebe Weihnachten!”) en de film Le Petit Amour, waar Birkin met haar beide dochters Charlotte Gainsbourg en Lou Doillon in speelt.

En nee, ik ga niet alles uit Frankrijk importeren, want mijn Frans is te slecht om het zonder ondertiteling te kijken. En ja, misschien is het een kwestie van geduld. Ik heb tenslotte ook jaren zitten zeuren om een Aki Kaurismäki box en die is er nu ook. Dus: tanden op elkaar, wachten en misschien toch maar de Agnès Varda pagina unliken op Facebook.

Foto: Les Plages d’Agnes Facebook. Het tafeltje
wil ik net zo graag hebben als de DVD-box, dat
begrijpt u wel.

 

IFFR: voorpret part 2

Ik ben in Rotterdamse sferen. Morgen gaat het festival van start, zal ik kassa instructies krijgen en is er een verassingsfilm voor vrijwilligers. Maar vandaag was alleen dit beeld op Rotterdam CS al genoeg om mij intens gelukkig te maken:

Van twee films ben ik zeker dat ik ze ga zien. De één is een naar incestueus achtig drama uit (uiteraard) Oostenrijk. De ander, en daar verheug ik mij bijzonder op, is een documentaire over de restauratie van de filmLe voyage dans la lune van pionier Georges Méliès. Dit filmpje uit 1902 heb ik afgelopen semester tijdens mijn studie meerdere malen gezien en dus ben ik, als nerd zijnde, erg benieuwd naar hoe men de restauratie heeft aangepakt. Het eindresultaat wordt ook getoond, compleet met muziek van het Franse popduo Air. Kortom: pret.

Slot

Als je een film gaat zien, wil je niet weten hoe deze afloopt. En daarom houden filmmakers hun mond over het einde van hun werk. Zeggen recensenten niets. Zwijgen acteurs. En wordt er in interviews niet naar gevraagd. En dat is jammer, want de slotscène van een film is vaak de meest interessante. De meest heftige. De scène die in je hoofd gaat zitten. Waar je mee gaat slapen en over droomt. En daar krijg je als kijker weinig informatie over in artikelen/interviews over films. Want het publiek wil geen spoilers.

Gisteren zag ik Polisse van Maïwenn, wie ik sowieso een fascinerend figuur vind (lees de Frans Wikipedia pagina over haar en u zult snappen waarom). Nu verdient Polisse sowieso de volle aandacht. Wat een film! Het is een film over de afdeling jeugdzaken op een politiebureau in Noord Parijs. Niet de slachtoffers zijn de hoofdpersonen, maar het politieteam: het zijn mensen van vlees en bloed die proberen met humor en nuchterheid een plek te geven aan de gruwelijke zaken waar zij dagelijks mee te maken krijgen. Daarnaast hebben de agenten de nodige problemen in hun privé-leven, al dan niet veroorzaakt door het werk dat zijn doen. De zaken die je als kijker te zien krijgt zijn bizar (“mijn baby huilt heel de nacht, zijn broer deed dat niet, want ik trok hem elke avond af toen hij zo oud was”) en worden nog realistischer door de documentaire stijl die Maïwenn hanteert.

En alsof dat allemaal niet genoeg is, creëerde Maïwenn een einde waar je u tegen zegt. En dan zit je daar. Op zondagmiddag in de bioscoop, een beetje met een brak hoofd naar de aftiteling te turen. En dan heb je vragen. Wegens de brakheid was mijn eerste vraag: “Zeg Maïwenn, ga je lekker?” Daarna vroeg ik me dingen af als waarom zo hard, haatte je bepaalde personages om dit zo te verzinnen, is dit ook waargebeurd, heb je hiervoor inspiratie gehaald uit de politie ploeg met wie je meeliep tijdens je research. Ik sloeg een beetje aan het Googelen, maar dat leverde alleen andere verwarde geesten op bij wie het einde van de film door het hoofd spookte. Toen herinnerde ik me dat ik nog een Paris Match had liggen, waar een interview met Maïwenn in stond. Woest bladeren, maar niets over dat vermaledijde einde te vinden.

En dus heb ik een plan. Er komt een website, met interviews over slot scènes van films. De site is toegankelijk met een code, die je kunt vinden op je bioscoopkaartje of in het menu van de DVD van de film. Niemand kan dan zeuren over eventuele spoilers en kijkers kunnen disturbing slot scènes een plekje geven. Ja mensen, dit wordt een groot succes. En Maïwenn is als eerste de lul, dat moge duidelijk zijn.

N.B: En dat je dan ‘s avonds langs de politieserie Moordvrouw zapt. Hahaha, komedie!