Blij met je prijs

Gisteren werden de Golden Globes uitgereikt. Alle filmliefhebbers staan dan op hun achterste benen. Behalve ik. Ik heb weinig met Amerikaanse prijzen. Ze zijn voorspelbaar, het staat te ver van mij af en vaak heb ik het merendeel van de films niet heb gezien. Dat laatste betekent dat ik niet in staat ben alles te bekritiseren en u weet: ‘bekritiseren’ is my middle name.

Het scheen nogal wat te zijn gisteravond. Nicole Kidman was dressed to kill. Jodie Foster hield een emotionele speech. Ik voelde er weinig bij, eerlijk gezegd, maar ik ben dan ook een gevoelloze trut die niets met Jodie Foster heeft. Marion Cotillard won geen Golden Globe voor haar prachtige prestatie in De Rouille et D’Os. Dan ben ik opeens wel een gevoelige trut, want ik ben dol op Marion Cotillard. Niemand, maar dan ook niemand heeft het afgelopen jaar zo mooi geacteerd als zij. Die jury is GEK. Punt uit.

Gelukkig was er ook hoop. Michael Haneke kreeg een Globe voor Amour. En op een foto die ik vanmorgen zag kijkt hij……alsof hij een homp brood in zijn handen heeft. Het lijkt alsof het hem geen bal kon schelen. Fuck prijzen, leve de cinema!

Afbeelding: Facebook pagina Cinéart

 

Acceptance speech

Aanvankelijk was ik op zoek naar beelden van Tilda Swinton gisterenavond bij de Golden Globes. Swinton was genomineerd voor haar pracht prestatie in We need to talk about Kevin, een film die vaak wordt aangeduid als drama, maar wat mij betreft toch echt een zenuwslopende thriller is. Ik was op zoek naar de beelden omdat ik had vernomen dat Swinton nogal ongelukkig, ja zelfs jankend, in beeld kwam toen zij hoorde dat ze niet had gewonnen. Vervolgens wou ik hier uitgebreid betogen dat dat niet erg is en dat het hypocriete, blije geklap maar eens moest ophouden. Sportiviteit, bah. Het is gewoon erg als je zo’n prijs niet wint en dat mag je best laten zien. Uiteindelijk valt het allemaal mee met dat ongelukkig janken, dus Tilda: dat kan beter.

Zo kwam het dat ik de acceptance speech van Meryl Streep helemaal zag. Normaal hou ik niet van acceptance speeches (“Ik wil graag mijn moeder bedanken. En mijn hond. Oh nee, ik vergat bijna mijn tuinhekje te bedanken. En God natuurlijk.”) Maar ik moet zeggen dat Streep het geweldig doet. Vooral wanneer ze stil staat bij het belang van “strange, exotic” films. Enfin, meer valt er niet over te zeggen, bekijk het hieronder maar. Waarschuwing: zet het filmpje uit op 5.34, want daarna komt Jane Fonda en zij is heel erg eng.