De 10 van het IFFR

Zo, terug van het filmfestival Rotterdam. Geen zin om te bloggen, maar ik doe het toch maar. Die geen zin zal wel komen omdat ik nooit blog tijdens het festival (kan ik niet, sorry, ik faal als blogger) en beginnen met bloggen betekent dat het gewone leven weer begonnen is. Ik haat het gewone leven. Ten opzichte van het leven op het filmfestival. Het is voor mij wat voor andere mensen vakantie naar Salou/Thailand/De Veluwe is. Het is voor mij wat voor anderen carnaval is. En het is gewoon la merde als het is afgelopen.

Maar goed, hier even een overzicht van dingen die jaarlijks terugkeren tijdens mijn verblijf op het IFFR. Niet in volgorde van belangrijkheid overigens.

1. Record verbreken lukt niet. In mijn eerste jaar op het festival (goed eigenlijk mijn tweede, maar op mijn eerste jaar was ik alleen bezoeker dus dat telt even niet) zag ik in totaal 27 films. Dit record heb ik nooit verbroken. Faal

2. Sjaals raken altijd kwijt. Ha! Dit jaar dus niet! Maar wel mijn favoriete oorbellen dus eigenlijk erger. Faal.

3. De beste film aan het begin van het festival zien. Ja, dat is dus buitengewoon vervelend. Heel het festival lang valt de rest tegen omdat je die ene tube al gezien hebt. In mijn geval: Toegetakeld door de Liefde van Ari Deelder.

4. Je huilt altijd bij films waarbij je niet wilt huilen. In mijn geval: First Comes Love van documentairemaakster Nina Davenport. Persoonlijk verslag van de maakster die op haar 41e in haar eentje een kind krijgt. Hier wil ik niet bij huilen! Bah, ik ben toch geen wijf?!

5. Je ziet te weinig. 18 films? Suus, come on, je bent toch geen mietje?

6. Je slaapt te weinig. Slapen is voor mietjes, is het festival devies. En aangezien ik maar 18 films heb gezien en daardoor al een mietje was, heb ik niet geslapen. Men wil geen dubbel mietje zijn.

7. Je drinkt te veel. Ja, c’est comme ça.

8. Je spreekt leuke mensen, onthoudt hun namen niet, ziet ze nooit meer. Och, worden we sentimenteel Suus? Doe eens normaal!

9. Je hangt met mensen rond en denkt “dit zijn mijn beste vrienden”. Dat is zo, maar alleen voor die tien dagen. Daarna gaat iedereen weer normaal leven.

10. Je misdraagt je bij mensen bij wie je je niet moet misdragen. Hey, goh, nou zeg: het lijkt net op het echte leven, zo’n filmfestival. (En voor die mensen: sorry.)

Ik ben niet in Cannes

Ik ben niet in Cannes. Natuurlijk niet, daar ben ik te onbelangrijk voor. Ik ben maar een eenvoudige student/amateuristische film recensent die al een jaar geen recensies meer heeft geschreven dus wat zou ik in Cannes moeten doen?

Catherine Bray is wel in Cannes. Deze Engelse film journaliste mentioned mij wel eens op Twitter. Als iemand die wel eens op mijn tweets reageert in Cannes kan zijn, waarom ben ik daar dan niet? Trouwens, René Mioch heeft mij wel eens geretweet en die is vast ook in Cannes. Dus waarom ben ik niet in Cannes?

Enfin: ik doe wat ik ieder jaar doe. De eerste dagen krampachtig geen berichten over het film festival lezen (want ik ben daar niet, dus het is niet leuk om er dan over te lezen) en dat vervolgens maar wel doen omdat er gave films uitkomen en er schandaaltjes zijn.

Een nadeel: Lars von Trier is dit jaar niet op het film festival, dus minder vermaeck à la “ik begrijp Hitler best” of “ik ga een hardcore pornofilm maken met Kirsten Dunst en Charlotte Gainsbourg”. Jammer jong. Het voordeel: ik sta op gelijke voet met mijn held.

We zijn allebei niet in Cannes.

Afbeelding: Nikkinews.com

IFFR: dag 2

Een hoop geren en gevlieg de afgelopen dagen met als gevolg: verslapen. Dus miste ik het ochtend en het middag blok films vandaag. Het enige wat nog over was: Colombianen met kapmessen. Laat maar zitten jong. Nu ga ik weer rennen en vliegen, hier de twee trailers van de gisteren geziene films achterlatend. Aanraders uit Oostenrijk en Servië:

IFFR: dag 1

Zo. Vandaag vriendelijk mensen de weg gewezen en twee films gezien. Dat laatste had nogal wat voeten in de aarde: dat is management hoor mensen! Maar uiteindelijk was ik eruit: ik liet de publiekstrekkers voor wat ze waren, Bouli Lanners kon het heen en weer krijgen en de Braziliaanse porno kon nog wel even wachten. Ik keek in mijn hysterisch aangestreepte programma en ging voor een Duits dienstmeisje (altijd handig) en Rwandese genocide (gezellig).

Het Duitse dienstmeisje – de film heette Totem - bleek niet zo’n goede keuze. Er werd in het programma gesuggereerd dat het dienstmeisje iets in haar schild voert. Dat is niet zo. Het was vooral een saaie film met rare personages. En dan niet leuk raar, maar irritant raar. Zo’n vrouw met poppen omdat het niet lukte om nog kind te krijgen. Nee hoor, doe maar niet.

De Rwandese genocide was interessanter. Matière Grise is een film over de genocide zonder dat het woord genocide valt en zonder dat er over Rwanda gesproken wordt. In de film staan een broer en zus centraal die het trauma van de gruwelijke gebeurtenissen in 1994 moeten verwerken. De zus wil doorgaan met het leven, de broer – heel de film helm dragend-  komt het huis niet uit en ziet overal lijken branden. Daarnaast is het interessant dat aan het begin van de film een deel van het maakproces wordt getoond: het uitzoeken van muziek, vechten om geld, discussie over het scenario. Regisseur Kivu Ruhorahoza kwam na de film nog aan het woord over het maken van Matière Grise: geen filmopleiding, geen nationale filmcultuur, geen geld, tegenslagen. Maar de liefde voor film versloeg alles. Ha!

 

IFFR: voorpret part 2

Ik ben in Rotterdamse sferen. Morgen gaat het festival van start, zal ik kassa instructies krijgen en is er een verassingsfilm voor vrijwilligers. Maar vandaag was alleen dit beeld op Rotterdam CS al genoeg om mij intens gelukkig te maken:

Van twee films ben ik zeker dat ik ze ga zien. De één is een naar incestueus achtig drama uit (uiteraard) Oostenrijk. De ander, en daar verheug ik mij bijzonder op, is een documentaire over de restauratie van de filmLe voyage dans la lune van pionier Georges Méliès. Dit filmpje uit 1902 heb ik afgelopen semester tijdens mijn studie meerdere malen gezien en dus ben ik, als nerd zijnde, erg benieuwd naar hoe men de restauratie heeft aangepakt. Het eindresultaat wordt ook getoond, compleet met muziek van het Franse popduo Air. Kortom: pret.

IFFR: voorpret!

Gisteren was mijn favoriete feestdag, of althans een dag die voor mij geldt als feestdag: het programma van het Rotterdams film festival zat bij de Volkskrant! En dat betekent uitgebreid lezen, selecteren en strepen. Het slaat nergens op om dit te doen, want je ziet misschien 5% van wat je aanstreept.

Zo is het vrij onrealistisch dat ik Shame (Steve McQueen) of Le havre (Aki Kaurismäki) zal zien, aangezien iedereen dat wil en ik moet wachten met kaarten bestellen omdat ik vrijwilliger ben. Maar goed, dromen mag best. Wel verheug ik me erg op het Braziliaanse semi-porno programma en het retrospectief van Peter von Bagh, een Finse filmmaker. Finse films boeien mij namelijk mateloos.

Het aandeel Roemeense films viel mij een beetje tegen, aangezien de afgelopen jaren veel werd gesproken over Romanian New Wave. Zo gek ook weer niet, aangezien filmgolven vaak snel kalmeren. Ook jammer: geen lange film uit Estland. Op feestjes stel ik me soms voor als kenner van de Estse cinema – dat is niet zo, maar het breekt wel lekker het ijs – en dan is het toch leuk als je weer eens wat nieuws gezien hebt. Het maakt allemaal niet uit, het is altijd een groot feest in Rotterdam tijdens het film festival. Met Finnen, zonder Esten. Met golven, zonder Shame.